| نشستگان |
| نوشته شده توسط نويسنده موقت | |
|
سرمقاله ویژه نامه پاییز88 علی مفردی
« آنان به تنها چیزی که می توانند پناه برند، نان است. این مردم زندگی نمی کنند؛ زندگی خود پیش می رود، پس خویشتن را به دست سرنوشت می سپرند و به انفعال کشیده می شوند. » ***
به نوستالژیا در جستجوی زمان از دست رفته به دیوانگان و حقیقت عریانشان به حسرت شانه های روشنفکران در پی خورشید خلق، گرد حباب خاک به دینداران نورسیده و نارسیده به مراجع، به مراجعین، به مرتجعین به هنر متعهد، موسیقی به ربّنا و ترانه های زخم خورده و خاموش سرزمین مادری به بنیانگذاران، مردان سیاست و زنان دوشادوش به آنان که با قلم تباهی و درد را به چشم جهانیان پدیدار می کنند به منقلبان امروز، مبارزان دیروز، به شترمرغکان به سپاه کوران و کران، به توران و سهراب به رهبران خیابان و مشتهای بازشان و هیچ و دیگر هیچ به آه و داد از گاهش از ستانش از خواهندگان و چرخش چرخ روزگار به کیفر به خواست دوستان ... یا دشمنان شاید به راز سر به مُهر روح امانتدار پدران به مادران، مَحرمان و مرهمان به صدای زنجیر و سیمای زنجیریان به نشان کبود دلیری به ندای سرخ میهن تلخ به این مردم و نانشان و چهره غمگین من به صندلی و نشستگان بر زمین سخت به سکوت. |
|
| تاریخ بروز رسانی ( 18 آبان 1388,ساعت 17:28:00 ) |