امین قضایی

روایت سیاست در بطن خانواده- حوزه خصوصی- که ارزشهای اخلاقی سیستماتیک سرمایه داری بر پایه آن بنا نهاده شده است، چیزی جز انبوه حوادث و روایتهای هر روزه نيست. این حوادث در عین تنوع از نوعی روزمرگی و یکنواختی برخوردارند. تغییرات و فراز و نشیبهای آنها خود جریان یکنواختی است که می تواند شنیده شود و می تواند شنیده نشود. می توان سر صبحانه آنها را مطالعه کرد و اگر هم حوصله نداشتید، صبحانه تان را میل کنید. می توانید به صفحه تلویزیون توجه کنید یا می توانید بگذارید برای خودش [صوت بپراكند]. چیزی در جریان است و صداهای ناهنجارش تنها حضوری موجه از آن چیزی است که نیست اما باید باشد و آن، عرصه سیاسی است. تلویزیون روشن می شود تا پس زمینه ای از حضور سیاسی و اجتماعی فرد بورژوای خوش بخت در خانه باشد. در زندگی خصوصی فرد بورژوا سیاست تنها در پس زمینه و آنجاست. حوادث، مکرر و گاه جالب توجه است اما آنچه که مهم است و در عین حال بدیهی می نماید آن است که اینها پس زمینه هستند. سیاست، اخبار و حوادث سیاسی، نوعی حضور انتزاعی اجتماعی جلوه می کنند. سیاست مجموعه ای از اطلاعات و اخباری مورد تردید است که از جریان روایت سیاست( روایت خدایان قدرت) به ما می رسد. البته درستی یا نادرستی آن نیز هیچگاه آشکار نخواهد شد و به قولی تاریخ آن را آشکار خواهد کرد. چه انفعال مطولی! در تمامی این تحولات از سیاست، سیاست به مثابه روایت از عمل سیاسی افراد در جامعه جدا می شود و خود را در اخبار و اطلاعات رسانه ای خلسه می سازد تا به عنوان« نیروی تاریکیِ» زندگی خصوصی در بیرون از روایت زندگی خصوصی باقی بماند. سیاست در بیرون و در پشت پرده پنهان می شود تا در ایدئولوژی ها و مواضع فلان سیاستمدار و وعده و وعیدهای انتخاباتی تعبیه شود. روایت سیاست به مثابه نیروی تاریکی سیستم زندگی خصوصی بورژوایی است. تاریک است و پشت پرده و مبهم و مورد تردید. به هر حال گمان می رود همواره کاسه ای زیر نیم کاسه است و این برای دنیای سیاست طبیعی است. در عین حال نیرو بخش است چرا که برای هویت سیاسی انسان به مثابه یک افیون عمل می کند. بورژوازی برای آنکه معنایی داشته باشد و معناهای خود را خلق کند نیازمند عرصه ای سیاسی است اما این معناها را به شکل روایت در باب حوادث سیاسی تنها نقل می کند. تنها نقل می شود چرا که ارزش اطلاعاتی دارد. رسانه ها تنها چونان مخدری برای ایفای نقشی سرگرم کننده برای روایت اصلی زندگی خصوصی هستند. در دوتایی عرصه سیاسی / عرصه اقتصادی و حوزه عمومی / حوزه خصوصی، اولي به نفع دومي كنار مي رود. آنچه سبب حفظ ساختارهاي سرمايه داري مي شود طبيعي سازي زندگي خصوصي و از نظر سیاسی محافظه کارانه است. زندگی خصوصی بورژوازی با تعریف خود به مثابه تنها وجه گروه و هسته اجتماعی ممکن، سیاست و حوزه عمومی و عمل سیاسی را چونان اخباری نقل شده در خدمت خود تعریف می کند. رسانه ها، دولت، حوادث و وقایع و عقاید و نظریات ظاهرا سیاسی و غیره، تنها، افیون سیاسی نظام سرمایه داری اند.