« آنان به تنها
چیزی که می توانند پناه برند، نان است. این مردم زندگی نمی کنند؛ زندگی خود پیش می
رود، پس خویشتن را به دست سرنوشت می سپرند و به انفعال کشیده می شوند. »
***
به نوستالژیا در جستجوی زمان از دست رفته
به دیوانگان و حقیقت عریانشان
به حسرت شانه های روشنفکران در پی خورشید خلق، گرد حباب خاک
به دینداران نورسیده و نارسیده
به مراجع، به مراجعین، به مرتجعین
به هنر متعهد، موسیقی به ربّنا و ترانه های زخم خورده و
خاموش سرزمین مادری
به بنیانگذاران، مردان سیاست و زنان دوشادوش
به آنان که با قلم تباهی و درد را به چشم جهانیان پدیدار می
کنند
به منقلبان امروز، مبارزان دیروز، به شترمرغکان
به سپاه کوران و کران، به توران و سهراب
به رهبران خیابان و مشتهای بازشان و هیچ و دیگر هیچ
به آه و داد از گاهش از ستانش از خواهندگان و چرخش چرخ
روزگار
